กวี

posted on 11 Apr 2011 09:17 by shinee-secret

กวี

คือนาทีของดอกไม้ใกล้จะผลิ

คือความใฝ่ความฝันอันเริ่มริ

ความชำนิของนายช่างผู้สร้างคำ

คือภาษาที่สองของความรู้สึก

คือความลึกของอารมณ์ที่บ่มร่ำ

คือชีวิตชีวาของสัจธรรม

คือความจำรำลึกผนึกนาน

เธอคือกวี

เธอต้องมีความงามความประสาน

ความประสมกลมกลืนความชื่นบาน

มีวิญญาณหยั่งรู้ธุรทัศน์

เธอต้องเขียนชีวิตจากชีวิต

นฤมิตรถ้อยคำด้วยสัมผัส

สัมผัสใจสู่ใจให้แจ่มชัด

ไม่จำกัดกวีไว้แต่ในคำ             (เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์)

 

เป็นบทกวีที่พบในวิชาเรียนน่ะครับ

ชอบ ก็เลยเอามาโพสให้อ่านกัน ของคุณเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์น่ะครับ

Comment

Comment:

Tweet

โลกมีพื้นที่มากมายนัก
แต่มีที่ที่รู้จักไม่กี่ที่
มีผู้คนมากมายเท่าโลกมี
แต่มีคนรู้จักดีไม่กี่คน



ผมชอบบทนี้ครับ ของ คุณไพวรินทร์ ขาวงาม